السيد علي الحسيني الميلاني

276

با پيشوايان هدايتگر (نگرشى نو به شرح زيارت جامعه كبيره) (فارسى)

وامىدارند . در توضيح اين مطلب مىگوييم : در آيهء نَفْر چنين مىخوانيم : « فَلَوْ لانَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ » ؛ « 1 » چرا از هر گروهى ، جمعى از آنان كوچ نمىكنند تا معارف و احكام دين را بفهمند و بياموزند و موقعى كه به سوى قوم خود برگشتند آن‌ها را از آتش جهنم بترسانند تا شايد از مخالفت با خدا بپرهيزند ؟ ! تفقّه در دين يعنى چه ؟ تفقّه در دين ، سه بعد دارد : 1 . بعد اعتقادى ، 2 . بعد عملى ، 3 . بعد اخلاقى . آن چه در حوزه‌هاى علميه خوانده مىشود يك بعد از فقه است . افعال خدا به اغراض ، معلل است و مطلقاً عبث در كار نيست . در آيه‌اى از قرآن مىخوانيم : « وَما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَاْلأَرْضَ وَما بَيْنَهُما إِلّا بِالْحَقِّ » ؛ « 2 » ما آسمان‌ها و زمين و آن چه را ميان آن دو است جز به حق نيافريديم . در آيهء ديگرى آمده است : « وَما خَلَقْنَا السَّماءَ وَاْلأَرْضَ وَما بَيْنَهُما لاعِبينَ » ؛ « 3 » و ما آسمان و زمين و آن چه را ميان آن‌هاست براى بازى نيافريديم .

--> ( 1 ) . سوره توبه ( 9 ) : آيه 122 ( 2 ) . سوره احقاف ( 46 ) : آيه 3 ( 3 ) . سوره انبياء ( 21 ) : آيه 16