هر چند همهء مؤمنان بايد دائم الذكر باشند ، ابوبصير از امام صادق عليه السلام نقل مىكند كه فرمود : إن سمعت الأذان وأنت على الخلاء ، فقل مثل ما يقول المؤذّن ولا تَدَع ذكر اللَّه عزّوجلّ في تلك الحال ، لأنّ ذكر اللَّه حسن على كلّ حال . ثمّ قال عليه السلام : لما ناجي اللَّه عزّوجلّ موسى بن عمران عليه السلام قال موسى : يا ربّ ! أبعيد أنت منّي فأناديك ؟ أم قريب فأناجيك ؟ فأوحى اللَّه عزّوجلّ إليه : يا موسى ! أنا جليس من ذكرني . فقال موسى عليه السلام : يا ربّ ! إنّي أكون في حال أجلّك أن أذكرك فيها . قال : يا موسى ! اذكرني على كلّ حال ؛ « 1 » هر گاه صداى اذان را شنيدى - گرچه در مستراح باشى - فرازهاى اذان را با مؤذّن تكرار كن و ياد خداوند را در هر حال فراموش نكن . چون به ياد خدا بودن براى انسان در هر حالتى كه باشد نيكو و پسنديده است . امام عليه السلام فرمود : موقعى كه خداوند با موسى عليه السلام تكلّم مىفرمود ، موسى عليه السلام عرض كرد : پروردگارا ! آيا تو از من دور هستى تا صدايت بزنم ؟ يا نزديك هستى تا با تو نجوا كنم ؟ خداوند به او خطاب كرد : اى موسى ! من هم‌نشين كسى هستم كه به ياد من باشد . حضرت موسى عليه السلام عرض كرد : پروردگارا ! گاهى من در حالى هستم كه تو را بزرگ‌تر از آن مىدانم كه در آن حال ذكر تو را بگويم . خداوند به موسى خطاب كرد : اى موسى ! مرا در هر حالى كه هستى ياد كن . و نيز آن حضرت فرموده است :

--> ( 1 ) . علل الشرائع : 1 / 284 ، حديث 1 ، بحار الأنوار : 81 / 175 ، حديث 6