لا بأس بذكر اللَّه وأنت تبول ، فإنّ ذكر اللَّه عزوجلّ حسن على كلّ حالٍ ، فلا تسأم من ذكر اللَّه . « 1 » اما ذاكر بودن شرايط و آدابى دارد ، ياد خدا بايد به طورى باشد كه به دنبال آن خدا او را ياد كند كه فرمود : « فَاذْكُرُوني أَذْكُرْكُمْ » ؛ « 2 » مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم . طورى باشد كه به دنبال اطمينان و آرامش بوده باشد ، كه فرمود : « أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » ؛ « 3 » آگاه باشيد كه با ياد خدا دل‌ها آرامش مىگيرد . چه آثارى براى هر يك از اذكار وجود دارد ؟ آيا واقعاً مراد از دائم الذكر بودن يعنى ائمّه عليهم السلام دائماً « سبحان اللَّه والحمد للَّه » مىگفتند ؟ يا آن بزرگواران لحظه‌اى و كمتر از آن و در هيچ حالى از احوال ، از خداوند متعال غافل نبودند ؟ به راستى آيا مىشود انسانِ ساكت ، ذاكر خدا باشد ؟ آيا مىشود انسان حتى وقتى حرف‌هاى ديگرى مىزند ذاكر خداوند متعال باشد ؟ آيا مىشود انسان در حين اشتغال به كارى از كارهاى دنيا ، ذاكر خداوند متعال باشد ؟ آرى ، مىشود ؛ امّا براى چه انسان‌هايى ؟

--> ( 1 ) . الكافى : 2 / 497 ، حديث 6 ( 2 ) . سوره بقره ( 2 ) : آيه 152 ( 3 ) . سوره رعد ( 13 ) : آيه 28