البريّة : الخلق . « 1 » اما معلوم است كه مطلق خلق مراد نمىباشد ؛ بلكه خلقى كه نياز به حجّت دارد ، يعنى خلايقِ داراى نفس از ملائكه ، انس و جن . « بريّه » ، هم به خوبى متّصف مىشود هم به بدى . در قرآن كريم مىفرمايد : « أُولئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ » ؛ « 2 » آنان بهترين خلق خدا هستند . در آيه ديگرى مىفرمايد : « أُولئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ » ؛ « 3 » آنان بدترين مخلوقات هستند . پس اين كلمه در اين جا از جهتى مقيّد است و از جهتى مطلق . بنابراين ، خداوند متعال ائمّه عليهم السلام را بين خود و خلق خود اعمّ از خلايق خوب و بد حجّت قرار داده تا همهء آن‌هايى كه به راهنمايى نياز دارند ، راهنمايى شوند و بر همه اتمام حجّت شده باشد . خداوند متعال آدميان را خلق كرد و اين خلقت بىهدف كه نيست . هدف ، كمال است كه بايد همهء افراد بشر براى رسيدن به اين هدف حركت كنند كه خداوند متعال بشر را براى آن خلق كرد . اين راهى را كه بشر بايد طى كند ؛ همان راهى است كه از آن به صراط مستقيم تعبير مىشود . انسان بايد در اين راه گام بردارد تا به مقصد برسد ، و حركت در اين راه البتّه به دليل و راهنما نياز دارد كه : اوّلًا انسان در اين راه اشتباه نكند و راه را عوضى نرود .

--> ( 1 ) . المفردات في غريب القرآن : 45 ( 2 ) . سوره بيّنه ( 98 ) : آيه 7 ( 3 ) . همان : آيه 6