« أُولئِكَ الَّذينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ مِنْ ذُرّيَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ وَمِنْ ذُرّيَّةِ إِبْراهيمَ وَإِسْرائيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنا وَاجْتَبَيْنا إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا » ؛ « 1 » آنان پيامبرانى بودند كه خداوند آنان را مشمول نعمت‌هاى خود نموده بود . از فرزندان آدم و از كسانى كه به همراه نوح بر كشتى سوار كرديم و از فرزندان ابراهيم و اسرائيل ( يعقوب ) و از كسانى كه هدايت كرده و برگزيديم . آنان كسانى بودند كه آن گاه كه آيات الاهى بر آنان خوانده مىشد ، به خاك مىافتادند و در حال سجده گريان بودند . سپس در سورهء نحل در خصوص حضرت ابراهيم عليه السلام مىفرمايد : « إِنَّ إِبْراهيمَ كانَ أُمَّةً قانِتًا لِلَّهِ حَنيفًا وَلَمْ يَكُنْ مِنَ الْمُشْرِكينَ * شاكِرًا لأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَهَداهُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ * وَآتَيْناهُ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَإِنَّهُ فِي اْلآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحينَ » ؛ « 2 » همانا ابراهيم خود امتى بود مطيع فرمان خداوند . او خالى از هر گونه انحراف بود و از مشركان نبود . وى شكرگزار نعمت‌هاى پروردگار بود ؛ [ از اين رو ] خدا وى را برگزيد و به راه راست هدايت فرمود . و به او در دنيا و آخرت نيكويى عنايت كرديم و در جهان آخرت نيز از نيكوكاران است . در اين آيه نيز هدايت با اجتباء آمده است . باز در جاى ديگر دربارهء حضرت يونس عليه السلام مىفرمايد : « فَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلا تَكُنْ كَصاحِبِ الْحُوتِ إِذْ نادى وَهُوَ

--> ( 1 ) . سوره مريم ( 19 ) : از آيه 58 ( 2 ) . سوره نحل ( 16 ) : آيه‌هاى 120 - 122