نكتهء چهارم : خداوند از نصب امام هدف و غرضى دارد و خواهان تحقّق آن است . نكتهء پنجم : تأمين غرض و رسيدن به هدف از نصب امام پس از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله متوقف است بر اطمينان مردم به آن امام الاهى و اگر مردم به امام اعتماد نكرده و او را قبول نداشته باشند ، غرض الاهى محقق نمىشود . به عبارت ديگر چنان‌چه مردم احتمال دهند كه ممكن است امام مرتكب دروغ ، خطا و اشتباه شود ، بىگمان در رفتار و گفتار او شك و شبهه به وجود مىآيد و غرض الاهى از نصب امام حاصل نمىگردد . در مقابل اگر مردم به رفتار و گفتار امام اطمينان داشته باشند ، همين اعتماد موجب مىشود به سخنان و فرامين او گوش فرا دهند و او را به عنوان رابط ميان خدا و خلق بپذيرند . پس براى تحصيل غرض الاهى ، امام بايد معصوم باشد . دليل دوم : اعتبار سنّت در گرو عصمت مرحوم شهيد ثانى مىنويسد : وأمّا علم الحديث فهو أجلّ العلوم قدراً وأعلاها رتبة وأعظمها مثوبةً . . . وهو ما أضيف إلى النبي وإلى الأئمة المعصومين قولًا أو فعلًا أو تقريراً أو صفة حتى الحركات والسكنات واليقظة والنوم ؛ « 1 » علم حديث پس از قرآن بالاترينِ علوم از نظر قدر و منزلت ، برترينِ علوم از نظر رتبه و جايگاه ، و عظيم‌ترينِ علوم از نظر اجر و پاداش است . . . آن علم برگرفته از پيامبر و امامانى است كه در گفتار ، كردار ، تقرير و يا صفتى از صفات هم‌چون حركات ، سكنات ، خواب و بيدارى معصوم هستند .

--> ( 1 ) . منية المريد : 369 - 370 .