السيد علي الحسيني الميلاني
352
جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام (فارسى)
الدرجات سأل سائل قال : هو النضر بن الحارث بن كلدة قال : اللّهم إن كان هذا هو الحقّ من عندك ، فامطر علينا حجارة من السماء . هذا حديث صحيح على شرط الشيخين و لم يخرجاه ؛ « 1 » محمّد بن على شيبانى در كوفه ، از احمد بن حازم غفارى ، از عبيداللَّه بن موسى ، از سفيان ثورى ، از اعمش ، از سعيد بن جبير نقل كرد كه دربارهء آيات : « درخواست كنندهاى وقوع عذابى را درخواست كرد و كافران ياراى دفع آن را نداشتند . از سوى خداوندِ مالك آسمانهاست » گفت : منظور از درخواست كنندهاى كه عذاب درخواست كرد ، نضر بن حارث بن كلده است كه به خداوند گفت : خداوندا ! اگر اين سخن حق و از سوى توست ، پس سنگى از آسمان بر من فرود آر . اين حديث بر اساس ضوابط شيخين صحيح است و آن دو اين حديث را نقل نكردهاند . اين واقعه تأييدى است بر استدلال مرحوم شرف الدين در پاسخ به عدم ذكر نام اميرالمؤمنين عليه السلام در قرآن مجيد . به راستى اگر نام اميرالمؤمنين عليه السلام در قرآن به صراحت ذكر مىشد ، منافقان و كينه توزانى كه نزول عذاب را بر پذيرش حق ترجيح مىدهند ، با قرآن چه مىكردند ؟ وقتى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در آخرين ساعات عمر شريف خود كاغذ و دوات خواست تا اين بار حقيقت را براى مسلمانان مكتوب كند ، منافقان به وى نسبت هذيان دادند . حال اگر در قرآن به نام اميرالمؤمنين عليه السلام تصريح مىشد ، آيا اين بار به صورت رسمى و علنى به مبارزه با كتاب خدا بر نمىخاستند و آن را اساطير الاولين نمىخواندند ؟ ! همان گونه كه خداوند در اين باره مىفرمايد :
--> ( 1 ) . المستدرك على الصحيحين : 2 / 502 . همچنين ر . ك : تفسير ابن أبي حاتم : 10 / 3373 / ش 18983 ؛ الدرّ المنثور : 6 / 264 ؛ فتح القدير : 5 / 288 و 291 ؛ معانى القرآن : 3 / 149 / ش 33 ؛ تفسير مجاهد : 1 / 261 .