واستدل به على ترجيح العمل بالأصل على الغالب كما أشار إليه الشافعي ؛ « 1 » نووى مىنويسد : برخى از پيروان مالك ادعا كرده‌اند كه اين حديث منسوخ است و برخى آن را از خصائص پيامبر شمرده و برخى آن را اقتضاى ضرورت دانسته‌اند . همهء اين ادعاها باطل و مردود است و سخن بدون دليل است و در حديث ، نكته‌اى كه مخالف با قواعد شرع باشد وجود ندارد ؛ زيرا آدمى پاك است و آن چه در شكم دارد ، مورد عفو قرار گرفته است . هم‌چنين لباس و بدن كودكان نيز حمل بر طهارت مىشوند تا زمانى كه نجاستشان آشكار گردد . اين اعمال نيز موجب بطلان نماز نمىشود و دلايل شرع بر آن ظهور دارد و عمل پيامبر صلى اللَّه عليه وآله نيز به جهت بيان جواز اين كار بوده است . فاكهانى نيز مىگويد : سرّ به دوش گرفتن امامه در نماز به جهت رفع عادت عرب بوده كه از دختران و به دوش گرفتن آنان كراهت داشتند ؛ از اين رو پيامبر با اين عمل با آنان مخالفت كرد و حتى به جهت مبالغه در نفى فرهنگ عرب در نماز چنين كرد ، زيرا بيان عملى به تحقيق قوىتر از گفتار است و چنان كه شافعى اشاره مىكند به اين عمل پيامبر بر ترجيح عملى به اصل در برابر غالب استدلال مىشود . نووى نيز در منهاج مىنويسد : ففيه دليل لصحّة صلاة من حمل آدميا أو حيوانا طاهراً من طير وشاة وغيرهما . . . وأنّ الفعل القليل لا يبطل الصلاة وأنّ الأفعال إذا تعددت و لم تتوال بل تفرقت لا تبطل الصلاة . . . هذا يدلّ لمذهب الشافعي و من وافقه أنّه يجوز حمل الصبي والصبية وغيرهما من الحيوان الطاهر في صلاة

--> ( 1 ) . فتح الباري : 1 / 489 .