واستغشوا ثيابهم ، وأصروا واستكبروا استكبارا ، وهذه الحكمة مطردة في كل ما جاء في القرآن الحكيم من آيات فضل أميرالمؤمنين وأهل بيته الطاهرين كما لا يخفى ، وقد أوضحنا هذه الجمل وأقمنا عليها الشواهد القاطعة والبراهين الساطعة في كتابينا - سبيل المؤمنين وتنزيل الآيات - والحمد للَّه‌على الهداية والتوفيق ، والسلام ؛ « 1 » مىگويم نزد من نكته‌اى لطيف‌تر و دقيق‌تر وجود دارد . نكته آن است كه در آيه به جاى عبارت مفرد ، به جهت حفظ بسيارى از مردم از سوى خداوند ، عبارت جمع آمده ، زيرا مخالفان اميرالمؤمنين و دشمنان بنو هاشم و ساير منافقان و اهل حسد و هوس ، طاقت شنيدن آيه را با صيغهء مفرد نداشتند ، چرا كه در اين هنگام ديگر راهى براى رسيدن به آرزوها و خواسته‌هايشان نبود و محلى براى به گمراهى كشاندن ديگران وجود نداشت و به جهت يأس آنان در اين باره ، اتفاقاتى رخ مىداد كه پيامبر از عواقب آن بر اسلام مىترسيد ؛ به همين روى با اين كه براى يك نفر آيه نازل شده بود ، اما به صيغه جمع آمد تا از پرده درى آن‌ها پرهيز شود . سپس در اين باره نصوصى با عبارات مختلف و در مقامات متعدد مطرح شد و در آن‌ها امر ولايت به تدريج گسترش يافت تا خداوند دين خود را تكميل و نعمتش را تمام كرد . اين روش پيامبر در رساندن اين واقعيت همان روش حكيمان بود در رساندن مطالبى كه تحمل آن براى مردم سخت است . و اگر آيه با عبارت مختص به يك فرد بود ، مردم چشم و گوش خود را مىبستند و بر كفر اصرار و لجاجت مىورزيدند و راه تكبر و روى گردانى از حق را مىپيمودند . چنان كه بر كسى مخفى نيست ، اين حكمت در همهء آياتى كه دربارهء اميرالمؤمنين و اهل بيت پاك ايشان عليهم السلام است رعايت شده است و به تحقيق اين گفتار اجمالى را در دو كتاب سبيل المؤمنين و تنزيل

--> ( 1 ) . المراجعات : 235 .