فارق از صحت و يا عدم صحت اين قضيه ، نمىتواند اين جريان در مقابل عدم حضور وى و يا حضور و فرار وى از جنگ مورد توجه قرار گيرد . ابن تيميه علاوه بر استناد به اين حديث بخارى ، به توجيه فرار ابوبكر از جنگ‌ها نيز پرداخته است ! در اين راستا وى به تبع از ابن حزم « 1 » اين شجاعت را سه صورت دانسته است . وى مىنويسد : الجهاد ينقسم أقساماً ثلاثة : أحدها : الدّعاء إلى اللَّه عزّوجل باللسان ، والثاني : الجهاد عند الحرب بالرأي والتدبير ، والثالث : الجهاد باليد في الطعن والضرب . از نظر وى شجاعت گاهى در ميدان جنگ و مبارزه مسلحانه بروز مىكند و گاهى با دعا كردن آشكار مىگردد ! وى پس از اين بيان مدعى شده است كه هر چند شجاعت ابوبكر در ميدان نبرد بروز نكرده ، اما وى شجاعت قلبى خود را با دعا به اثبات رسانده است و چنين شجاعتى براى جانشينى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله كافى است ! به ادعاى وى عمر نيز با دعا كردن به قتال و مقاتله با دشمنان اسلام مىپرداخته است و قتال او قتال دعايى بوده است ! « 2 » بنابراين به نظر ابن تيميه فرار از جنگ با شجاعت منافات ندارد ، چرا كه ممكن است شجاعت در دعا ظهور يابد و چنان كه شجاعت ابوبكر و عمر نيز از اين سنخ بوده است ! آن دو اين شرط اساسى را براى خلافت داشته‌اند ! قضاوت پيرامون اين توجيه را به عهدهء خوانندگان گرامى وامىگذاريم .

--> ( 1 ) . الفصل في الملل والنحل : 3 / 58 - 59 . ( 2 ) . منهاج السنّة : 8 / 63 - 64 . در تفسير بحر المحيط نيز آمده است : « و شروطه [ الإمام ] : أن يكون . . . ، شجاعاً ، والشجاعة في القلب بحيث يمكنه ضبط الأمر وحفظ بيضة الإسلام » ؛ تفسير البحر المحيط : 1 / 550 .