عَزيزًا حَكيمًا » ؛ « 1 » رسولان بشارت دهنده و ترساننده‌اند تا آن كه پس از [ فرستادن ] رسولان ، مردم بر خداوند حجتى نداشته باشند و خدا همواره عزيز و حكيم است . روشن است كه اگر بشارت دهنده و ترساننده در امورى كه بايد بشارت دهد و يا لازم است كه مردم را از آن بر حذر داشته و بترساند ، دچار سهو ، خطا و نسيان شود و يا به دروغ و از سر معصيت بندگان را به اشتباه اندازد ، در اين صورت خداوند هرگز نمىتواند از بندگان در آن امور بازخواست كند ، زيرا در صورت مؤاخذه بندگان ، آنان در مقابل خداوند حجت دارند و مىتوانند در مورد عمل ناشايست خود به خطا ، سهو ، نسيان و يا معصيت فرستاده او احتجاج و استناد كنند . بنابراين كسى كه از سوى خداوند وظيفه دارد به نيكوكاران بشارت دهد و بدكاران را بترساند ، بايد در معرفى نيك و بد دچار سهو ، خطا و نسيان نشود و يا از سر معصيت بندگان را به نافرمانى خداوند نخواند ، در غير اين صورت وى هرگز صلاحيت حجت بودن ، بشارت دادن و ترسانيدن را نخواهد داشت . همانطور كه اگر يك مرجع دينى در پاسخ به سؤالات و ابتلائات مردم همواره دچار اشتباه و خطا گردد ، صلاحيت تصدى آن منصب را ندارد . و يا چنان چه يك معلم در محدودهء كار تربيتى و تعليمى خويش از سر سهو ، خطا ، نسيان و يا معصيت باعث افت تحصيلى شاگرد خود گردد ، صلاحيت آموزش و تعليم را ندارد . همين طور است اگر فرستادهء خداوند سبحان دچار سهو ، خطا و نسيان شود ، صلاحيت مقام نبوّت و رسالت را نخواهد داشت ؛ زيرا نبى يا رسول وظيفه دارد با معرفى كارهاى نيك و بد و بشارت به نيكوكاران و ترسانيدن بدكاران ، حجت را بر آنان تمام كند ، زيرا كه خداى تعالى مىفرمايد :

--> ( 1 ) . سورهء نساء : آيه 165 .