البته فخر رازى تنها عصمت از معصيت را مطرح مىكند ، اما براى وجوب اطاعت مطلق ، عصمت از سهو و نسيان و خطا نيز لازم است ، زيرا فرقى نمىكند كه معصيت شخص واجب الاطاعه ما را از مسير منحرف سازد يا سهو و نسيان و خطاى وى ؛ در هر صورت نتيجه واحد است ، پس لازم است كه شخص واجب الاطاعه علاوه بر معصيت ، از خطا و سهو و نسيان نيز معصوم باشد . آيات تأسّى به انبياء خداى تعالى مىفرمايد : « قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ في إِبْراهيمَ وَالَّذينَ مَعَهُ » ؛ « 1 » براى شما مؤمنان ، ابراهيم و اصحابش اسوهء نيكو هستند . و در آيه‌اى ديگر مىفرمايد : « لَقَدْ كانَ لَكُمْ في رَسُولِ اللَّه أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ » ؛ « 2 » البته براى شما در رسول خدا اسوه‌اى نيكو است . در اين دو آيه ، اسوه بودن حضرت ابراهيم عليه السلام و پيامبر گرامى اسلام صلى اللَّه عليه وآله به صورت مطلق بيان شده است . اسوه بودن به نحو اطلاق همانند وجوب اطاعتِ مطلق نياز به عصمت دارد . آياتى كه بر حجيّت پيامبران دلالت مىكنند خداوند سبحان در سورهء نساء از پيامبران خود ياد مىكند و خطاب به رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله مىفرمايد : « رُسُلًا مُبَشِّرينَ وَمُنْذِرينَ لِئَلّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّه حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَكانَ اللَّه

--> ( 1 ) . سورهء ممتحنه : آيه 4 . ( 2 ) . سورهء احزاب : آيه 21 .