مسير او محقق مىشود و راه ورود به علم پيامبر بابى است به نام اميرالمؤمنين عليه السلام و اين معنى فقط با عصمت ايشان محقق مىشود . جدايى از رسول خدا و نرسيدن به او همانا جدايى از خداست و جدايى از خدا همان شرك ، كفر و ضلالت است . حديث « من فارق علياً فارقني و من فارقني فارق اللَّه » را طبرانى از عبداللَّه ابن عمر روايت كرده است . « 1 » نزديك به كلام ابن عباس را ابوليلاى غفارى از پيامبر صلى اللَّه عليه وآله نقل مىكند كه فرمود : ستكون بعدي فتنة ، فإذا كان ذلك ، فالزموا عليّ بن أبيطالب ؛ به زودى بعد از من فتنه پديدار مىشود ، اگر در اين فتنه قرار گرفتيد ، پس با على بن ابى طالب ملازم شويد . اين حديث حكايت از آن دارد كه پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله از وقايع پس از رحلت خويش آگاه بودند و براى نجات امّت از اين فتنه ، مردم را به التزام نسبت به اميرالمؤمنين امر كردند و فرمودند : با على ملازم باشيد و از او جدا نشويد . در ادامه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله مىفرمايند :

--> ( 1 ) . المعجم الكبير : 12 / 323 . ذهبى و ابن حجر عسقلانى حديثى را كه به همين معنا از ابوهريره نقل شده است را مورد خدشهء سندى قرار مىدهند . هر چند خدشهء آن‌ها قابل رفع باشد ، ولى به حديثى كه مورد خدشه اهل تسنّن است استدلال نمىكنيم مگر آن كه با بررسى سندى ، سند را تصحيح كنيم . ذكر اين نكته ضرورى است كه زمان‌هاى سابق اگر علماء شيعه به كتاب‌هاى دانشمندان متأخر اهل سنّت استدلال مىكردند به خاطر دسترسى نداشتن به منابع دست اول آن‌ها بوده است ؛ اما باتوجه به شرايط فعلى و دست‌رسى به منابع اصلى اهل سنّت ، ديگر ضرورتى به استفادهء از كتاب‌هاى متأخرين نيست و در مقام الزام و احتجاج بايد به گونه‌اى استدلال كرد كه طرف مقابل راه گريزى براى فرار از قبول حق نداشته باشد .