عليّ الحوض ، فأسألكم ما تخلفوني فيهما ؛ « 1 » اى مردمان ، به زودى و به سرعت قبض روح من فرا مىرسد و كلامى را براى شما مقدم مىكنم كه جاى هيچ عذرى نماند . همانا من در ميان شما كتاب پروردگار و اهل بيت خودم را به جاى مىگذارم ، سپس دست على را گرفت و گفت : اين على با قرآن است و قرآن با اوست ، جدايى نمىپذيرند تا اين كه در كنار حوض بر من وارد شوند . و [ در آن روز ] من از شما سؤال مىكنم كه با آن دو بعد از من چگونه بوديد ؟ اين روايت در ينابيع المودة « 2 » نيز به همين صورت آمده است ، ولى ابن حجر در صواعق محرقه ، پس از تصرفاتى در روايت مىنويسد : وفي رواية أنه قال في مرض موته : أيّها الناس ، يوشك أن أقبض قبضاً سريعاً فينطلق بي وقد قدمت إليكم القول معذرة إليكم . ألا إنّي مخلف فيكم كتاب ربّي وعترتي أهل بيتي ، ثم أخذ بيد على فرفعها فقال : هذا « عليّ مع القرآن والقرآن مع عليّ لا يفترقان حتّى يردا عليّ الحوض فأسألهما ما خلفت فيهما » . « 3 » ابن حجر مكي ، نام صديقه طاهره را كه ناقل حديث است نمىآورد و مىگويد : « في رواية » . وى هم‌چنين از اجتماع اصحاب داخل حجره پيامبر سخنى به ميان نمىآورد . وى هم‌چنين واژه « فأسألكم » ؛ شما را بازخواست مىكنم را به « فأسألهما » ؛ آن دو را مورد سؤال قرار مىدهم تغيير مىدهد . به هر صورت ، اين حديث را كه حاكم نيشابورى با سند خود نقل كرده صحيح

--> ( 1 ) . كتاب الولاية : 242 . ( 2 ) . ينابيع المودّة : 1 / 124 / ش 56 . ( 3 ) . الصواعق المحرقة : 2 / 366 .