ربوبيت است ، از مهمات نزد اهل مراقبه است ؛ كه اهل مناجات و سلوك انتظار آن را مىكشيدند و خود و قلوب خود را مستعد براى دخول آن مىكردند ، و با حال طهارت ظاهر و باطن از آن استقبال مىنمودند ، و از اشتغالات ديگر يكسره كناره مىكردند ، و قلب را به كلى منقطع از غير و متوجه به ميعادگاه حقّ مىكردند . و از بعض زوجات رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله نقل شده كه « آن بزرگوار با ما مشغول صحبت بود و ما هم با او مكالمه مىكرديم ، همين كه وقت نماز داخل مىشد ، گويى ما را نمىشناخت و ما او را نمىشناختيم و از هر چيز اشتغال خود را صرف مىكرد و به حقّ مشغول مىشد . » « 1 » و جناب مولى الموحدين عليه الصلاة و السلام وقتى كه وقت نماز مىشد به خود مىپيچيد و متزلزل مىشد . از آن حضرت سؤال شد : « چه مىشود تو را يا امير المؤمنين ؟ » مىفرمود : « آمد وقت امانتى كه حقّ تعالى عرضه داشت بر آسمانها و زمين و آنها ابا كردند از حمل آن و بر حذر شدند از آن . » « 2 » و جناب على بن الحسين عليهما السلام وقتى مهياى براى وضو مىشد ، رنگ مباركش زرد مىشد . سببْ سؤال شد . فرمود : « آيا نمىدانيد در حضور كى ايستادم ؟ » « 3 » و در احاديث است كه « نشستن در مسجد براى انتظار نماز ، عبادت است . » « 4 » بالجمله ، آنها كه عبادت حقّ و مناجات محبوب مطلق و مكالمهء با مالك الملوك را تكليف نمىدانستند و سربار خود نمىپنداشتند ، اگر از اهل حب و عشق بودند ، لذت مناجات حقّ و اشتياق ملاقات محبوب را با ملك هستى بدل نمىكردند و با حقّ و عبادت او عشقبازى مىنمودند ؛ و اگر از اهل ايمان

--> ( 1 ) - بحار الأنوار ، ج 81 ، ص 258 ، « كتاب الصّلاة » ، باب 38 ، حديث 56 . ( 2 ) - مستدرك الوسائل ، « كتاب الصّلاة » ، « ابواب افعال الصّلاة » ، باب 2 ، حديث 14 . ( 3 ) - محجّة البيضاء ، ج 1 ، ص 351 ، « كتاب اسرار الصّلاة » . ( 4 ) - الجُلُوسُ فِى الْمَسْجِدِ انتظاراً لِلصَّلاة عِبادَة . بحار الأنوار ، ج 80 ، ص 380 ، « كتاب الصّلاة » ، « باب فضل المساجد » ، حديث 47 ، وسائل الشّيعة ، ج 3 ، ص 84 ، « كتاب الصّلاة » ، « ابواب المواقيت » ، « باب استحباب الجلوس فى المسجد و انتظار الصّلاة فيه » .