السيد الخميني

25

سر الصلوة (معراج السالكين وصلوة العارفين) (فارسى)

اين امر را در شرح اربعين « 1 » نگاشتيم . چنانچه اگر انسان اهميت عبادات و مناسك الهيّه را به قلب بفهماند ، البته از اين غفلت و سهل‌انگارى منصرف مىشود و از اين خواب سنگين برمىخيزد . اى عزيز ، قدرى تفكر در حالات خود بكن ، و مراجعه‌اى به اخبار اهل بيت عصمت عليهم السلام نما ، و دامن همت به كمر زن ، و با تفكر و تدبر به نفس بفهمان كه اين مناسك ، و خصوصاً نماز ، و بالأخص فرائض ، مايهء سعادت و حيات عالم آخرت و سرچشمهء كمالات و رأس المال زندگانى آن نشئه است . و به حسب روايات كثيره در ابواب متفرقه و ضربى از برهان و مشاهدهء اصحاب كشف و عيان ، از براى هر يك از عبادات مقبوله صور غيبيهء بهيّه‌اى است ، و تمثال ملكوتى اخروى است كه در تمام نشئات غيبيه با انسان همراه و مصاحب است ، و در همهء شدايد از انسان دستگيرى مىكند ؛ بلكه حقيقت جنت جسمانى ، صور غيبيهء ملكوتيهء اعمال است ؛ و مسألهء تجسم اعمال از امورى است كه بايد از واضحات به شمار آورد ، و عقل و نقل با هم در آن متوافقند ؛ و اين صور غيبيه ، تابع حضور قلب و اقبال آن است ؛ و عبادتى كه از روى توجه و اقبال قلب نيايد ، از درجهء اعتبار ساقط ، و مقبول درگاه حقّ نشود ؛ و ما به يكى دو آيه و چند حديث در اين مقام اكتفا مىكنيم كه براى انسان آگاه بيدار كفايت مىكند : قال تعالى : فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ صَلاتِهِمْ ساهُونَ « 2 » ، و قال : قد

--> ( 1 ) - شرح اربعين كتابى است از حضرت امام رضوان اللَّه تعالى عليه كه پيش از كتاب حاضر نگاشته شده است . مؤلف بزرگوار قدّس سرّه الشريف در مقدمه آن چنين مرقوم فرموده‌اند : . . . اين بندهء بىبضاعت ضعيف مدتى بود با خود حديث مىكردم كه چهل حديث از احاديث اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام كه در كتب معتبرهء اصحاب و علما رضوان اللَّه عليهم ثبت است ، جمع‌آورى كرده و هر يك را بمناسبت شرحى كند كه با حال عامه مناسبتى داشته باشد ؛ و از اين جهت آن را به زبان فارسى نگاشته كه فارسى زبانان نيز از آن بهره برگيرند ؛ شايد ان شاء اللَّه مشمول حديث شريف ختمى مرتبت صلّى اللَّه عليه و آله شوم كه فرموده است : « مَنْ حَفِظَ عَلى أُمَّتى ارْبَعينَ حَديثاً يَنْتَفِعونَ بِها ، بَعَثَهُ اللَّه يَوْمَ الْقِيمَةِ فَقيهاً عالِماً . . . » . ( 2 ) - « پس واى بر نمازگزارانى كه از نمازشان غفلت ورزيده سستى مىكنند . » ( ماعون / 4 و 5 )