نيست ونبوت پيامبران را از راههاى ديگر نيز مىتوان ثابت كرد ، معناى معجزه اين است كه پيامبر كارى را صورت مىدهد كه همه افراد بشر در برابر آن عاجز وناتوان گردند . يك چنين عمل خارق العاده نشانه آن است كه آورنده آن با قدرت الهى مجهز است . زيرا اگر تنها قدرت بشرى بود ، جهت نداشت كه همه افراد بشر در طول زمان از مقابله با او عاجز گردند . ولذا هركار خارق العاده كه مايه عاجز شدن همه مردم نباشد يا محصول رياضت است كه مرتاض ديگر نيز مىتواند آن كار را انجام دهد و يا محصول صنعت است كه ديگر افراد نيز مىتوانند با آن مقابله نمايند . از اين جهت كار مرتاضان هند به خاطر امكان مقابله و كار پرتاب فضانورد به فضا به خاطر وجود معارضه در بلوك ديگر معجزه نيست بلكه علل روشن وقابل تحصيلى دارد . در اينجا بحث ديگرى پيش مىآيد و آن اين كه چگونه معجزه گواه بر صدق گفتار آورنده آن است ؟ درست است كه معجزه حاكى از مجهز شدن به قوه الهى است ولى چگونه دليل بر راست گوئى آورنده آن است ؟ پاسخ اين سؤال روشن است زيرا خداى علاقمند به هدايت بندگان ، هرگز چنين قدرت را به آدم دروغگو نمىدهد . زيرا اين كار با هدفى كه خدا در آفرينش بشر دارد سازگار نيست . و به ديگر سخن داشتن معجزه مايه جذب مردم است و تمام انسانها بدون اختيار به چنين فردى جذب مىشوند . و اگرچنين قدرت در اختيار آدم دروغگو نهاده شود قطعاً مايه گمراهى مىگردد وخداى مهربان وعلاقمند به هدايت بندگان چنين قدرتى را در اختيار مدعى دروغگو نمىگذارد . ج . پيراستگى از عيوب و نقايص پيامبران از هر عيب و نقص جسمى وروحى كه مايه دورى مردم از آنان مىگردد بايد پيراسته باشند . زيرا وجود چنين عيوب مايه دورى مردم از انبياء مىگردد . ودرنتيجه هدف از بعثت ، كه هدايت مردم است به دست نمىآيد .