د . زندگى عادى ومعمولى پيامبران به حكم اين كه براى هدايت مردم برانگيخته شده‌اند زندگى عادى ومعمولى خواهند داشت آنان بسان مردم راه مىروند ، كار مىكنند ، عقد زناشوئى مىبندند وهرگز كارهاى متناسب با مرتاضان وتاركان دنيا را انجام نمىدهند . ولذا بايد برنامه پيامبران يك برنامه مفيد وسازنده باشد وهرگز نبايد مردم را به رهبانيت و ترك زندگى دعوت كنند . در صدر اسلام يكى از خرده هائى كه بر پيامبر مىگرفتند اين بود كه مىگفتند : ( . . . ما لِهذَا الرَّسُولِ يَأْكُلُ الطَّعامَ وَ يَمْشِي فِي الْأَسْواقِ . . . ) ( سوره فرقان آيه 7 ) چرا اين پيامبر غذا مىخورد و مانند ما در بازار راه مىرود . آنان كه اين ايراد را مىكردند از هدف بعثت آگاه نبودند كه پيامبر بايد با مردم بياميزد و از آنان فاصله نگيرد تا بهتر بتواند در آنان نفوذ كند . ه - . اخلاص دردعوت شيوه تمام پيامبران اين بود كه در دعوت خود خواهان اجر و پاداش نبودند ومنطق همگى اين بود كه : ( وَ ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ أَجْرِيَ إِلَّا عَلى رَبِّ الْعالَمِينَ * ) ( سوره شعراء آيه 109 ) براى كار خود اجر و پاداشى نمىطلبم ، اجر من بر عهده خداى جهانيان است . و اگر پيامبر گرامى در موردى مىفرمايد : ( . . . قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى ) ( شورى آيه 23 ) بگو من مزد و پاداشى جز دوستى خاندانم نمىخواهم . بدين جهت است كه يك چنين پاداش ، پاداش صورى است نه حقيقى ، زيرا نتيجه ارتباط با خاندان پيامبر به خود انسان باز مىگردد ، نه به خود آنها ، اين نوع ارتباط از قبيل ارتباط