تيمّم جمع كند . ( مسألهء 165 ) در احكام ياد شده ، فرقى بين جبيرهء كوچك و جبيرهء بزرگى كه همهء عضو را بپوشاند نيست . ( مسألهء 166 ) در مورد زخم خيلى بزرگ كه روى آن باز باشد ، احتياط واجب آن است كه اطراف زخم را بشويد و تيمّم نيز بنمايد . ( مسألهء 167 ) اگر روى زخمى باز است و چسب ، روغن و يا پمادى بر آن نهادهاند ، اگر بتواند روى آن دست بكشد ، بايد انجام دهد و اگر ممكن نباشد ، اطراف آن را بشويد و بنابر احتياط واجب تيمّم هم بنمايد ، ولى اگر بر روى آن جبيره باشد ، بايد بر روى آن دست بكشد . ( مسألهء 168 ) اگر چسبى تصادفاً به يكى از اعضاى وضو چسبيده و كندن آن ممكن نيست ، بنابر احتياط واجب هم روى آن دست بكشد و هم تيمّم بكند . ( مسألهء 169 ) به محض اين كه ترس از ضرر بر طرف شد ، بايد جبيره را بردارد ، پس اگر به جهت تنگى وقت ، يا عدم دسترسى به شخص متخصّص ( در جايى كه نياز به متخصّص دارد ) نتواند آن را بردارد ، بنابر احتياط واجب هم بر آن دست بكشد و هم تيمّم بنمايد . ( مسألهء 170 ) اگر انسان براى ترس از ضرر به حكم جبيره عمل كند ، بعد معلوم شود رساندن آب به عضو آسيب ديده ضررى نداشت ، نمازهايى كه خوانده احتياج به اعاده ندارد ، ولى براى نمازهاى بعدى بايد وضو بگيرد . ( مسألهء 171 ) در احكام جبيره بين وضو ، غسل و تيمّم فرقى نيست . ( مسألهء 172 ) كسى كه وظيفهاش غسل يا وضوى جبيرهاى است ، نمى تواند در وسعت وقت نماز بخواند ، مگر به ملاحظهء اين كه تا آخر وقت عذرش باقى خواهد ماند .