( مسألهء 158 ) اگر در اعضاى مسح ، زخم رو باز باشد و مسح كردن آن ممكن باشد ، بايد آن را مسح كند ، و اگر ممكن نباشد ، بايد چيزى روى آن بگذارد و از روى آن مسح كند - بنابر احتياط واجب - . ( مسألهء 159 ) اگر جبيره بيش از حدّ متعارف ، روى عضو سالم را پوشانيده باشد ، بايد براى وضو گرفتن اين قسمت اضافى برداشته شود . و حكم زخم رو باز در اينجا ميآيد . ( مسألهء 160 ) اگر موقعيت زخم طورى باشد كه الزاماً جبيره قسمتى از عضو سالم را بپوشاند و اين مقدار متعارف باشد ، باز كردن جبيره لازم نيست و كشيدن دست از روى آن كافى است . ( مسألهء 161 ) اگر براى درمان عضو آسيب ديده ناگزير باشد كه بيش از حدّ متعارف روى عضو سالم را بپوشاند و برداشتن آن ممكن نباشد ، مثل موارد گچ گرفتگى ها ، كشيدن دست تَر روى آن كافى است . ( مسألهء 162 ) اگر به جبيره بزرگ نيازى نباشد ، صرفاً براى پيدا نشدن جبيرهء كوچك از جبيره بزرگ استفاده شود و برداشتن آن ممكن نباشد ، بنابر احتياط واجب هم روى جبيرهء را مسح كند ، و هم تيمّم به جا آورد . ( مسألهء 163 ) اگر جبيره نجس باشد ، در صورت امكان بايد آن را آب بكشد ، يا عوض كند و يا آن را بردارد و حكم زخم رو باز را انجام دهد . اگر هيچكدام ممكن نشود ، وضوى ناقص بگيرد ، يعنى روى جبيرهء نجس دست بكشد و بنابر احتياط واجب تيمّم نيز بكند . ( مسألهء 164 ) در فرض بالا اگر بتواند چيز پاكى روى جبيرهء نجس بگذارد و از اجزاى جبيره به شمار آيد ، آن را انجام ميدهد و دست روى آن ميكشد ، ولى اگر از نظر عرف ، زائد به نظر برسد ، بين وضوى ناقص و