( مسألهء 119 ) لازمه قصد تقرّب اين است كه وضو را عمداً به صورت حرام انجام ندهد . مثلًا : 1 - در ظرف طلا يا نقره وضو نگيرد ، زيرا در احكام ظروف خواهيم گفت به كار بردن اين ظرفها حرام است . 2 - با آب غصبى ، با ظرف غصبى و در مكان غصبى وضو نگيرد . حتّى نبايد آب وضويش به مكان غصبى سرازير شود . 3 - با لباس غصبى - در صورتى كه وضو گرفتن تصرّف در آن به شمار آيد - وضو نگيرد . 4 - با آبى كه اگر آن را براى وضو مصرف كند ، ضرر و زيانى به جان خود يا انسان ديگر و حتّى حيوانى كه حفظ آن لازم است ، وارد مىشود ، وضو نگيرد . ( مسألهء 120 ) اگر هنگام وضو ، از نياز خود به اين آب و حرمت مصرف كردن آن در وضو غفلت بورزد و با قصد قربت وضو بگيرد ، وضويش صحيح است . ( مسألهء 121 ) اگر آب مسجدى براى نمازگزاران در آن مسجد وقف شده باشد ، براى كسى كه نمى خواهد در آن مسجد نماز بخواند ، وضو گرفتن از آن حرام است . و اگر از كيفيّت وقف آن خبر ندارد بايد احتياط كند . ( مسألهء 122 ) در وضو و هر عبادت ديگر بايد اخلاص در نيّت داشته باشد ، و اگر قصد ريا كند عملش باطل مىشود . ( مسألهء 123 ) منظور از ريائى كه حرام است و موجب بطلان عمل مىشود ، آن است كه كارى را براى خود نمائى انجام دهد و انگيزهاش اين باشد كه مردم او را متديّن بدانند .