( مسألهء 124 ) اگر كارى را براى خدا انجام دهد ، همين معنى كه براى خداست و پيش مردم عزيز مىشود به ذهنش خطور كند ، به عملش ضرر نمى رساند . اما بايد تلاش كند كه به وسوسه هاى شيطانى اعتنا نكند . ( مسألهء 125 ) در وضو بايد انسان شخصاً اعضاى وضو را بشويد و مسح كند و اگر ديگرى او را وضو دهد ، وضويش باطل مىشود . ( مسألهء 126 ) كسى كه شخصاً قادر به وضو نيست ، كمك كردن ديگرى مانعى ندارد ، ولى بايد خودش نيّت كند ، نه وضو دهنده . ( مسألهء 127 ) كسى كه به كمك ديگرى نياز دارد ، بايد خودش نيز گامى در اين راه بردارد ، مثلًا از وضو دهنده تقاضا كند او را وضو دهد و خود را در اختيار او قرار دهد ، تا بتواند قصد قربت كند . ( مسألهء 128 ) وضو دهنده - در صورت نياز - بايد كمك كند تا وضو گيرنده با دست خود به سر و پاهايش مسح كند ، ولى اگر ممكن نباشد ، دستهاى خودش را خشك مىكند ، و از دستهاى وضو گيرنده آب اخذ مىكند و با رطوبت آن به سر و پاهاى شخص ناتوان مسح مىكند و اگر آن هم ممكن نباشد ، با رطوبت دستش بر سر و پاهاى شخص ناتوان مسح مىكند و بنابر احتياط واجب تيمّمى را نيز به آن ضميمه كند . ( مسألهء 129 ) در وضو موالات شرط است ، يعنى بايد اعمال وضو را پشت سر هم انجام دهد و به قدرى فاصله نيندازد كه هنگام شستن يك عضو ، رطوبت عضو قبلى به كلّى خشك شده باشد . ( مسألهء 130 ) اگر در اثر كمى آب يا حرارت هوا رطوبت عضو قبلى خشك شود ولى عرفاً فاصلهاى نيفتاده باشد ، وضويش صحيح است . ( مسألهء 131 ) راه رفتن و صحبت كردن در اثناى وضو ، به شرط اين