مسأله 330 - اگر در يكى از جاهاى وضو ، زخم يا دمل يا شكستگى باشد ، چنانچه روى آن باز است و آب براى آن ضرر ندارد ، بايد بطور معمولى وضو گرفت . مسأله 331 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت و دستها است و روى آن باز است و آب ريختن روى آن ضرر دارد ، چنانچه كشيدن دست تر بر آن ضرر ندارد ، احتياط واجب آن است كه دست تر بر آن بكشد و احتياط استحبابى آن است كه بعد پارچه پاكى روى آن بگذارد و دست تر را روى پارچه هم بكشد و اگر اين مقدار هم ضرر دارد يا زخم نجس است ونميشود آب كشيد ، بايد اطراف زخم را به طورى كه در وضو گفته شد ، از بالا به پايين بشويد و بنابر احتياط پارچه پاكى روى زخم بگذارد و دست تر روى آن بكشد ، و اگر گذاشتن پارچه ممكن نيست بايد اطراف زخم را بشويد و بنابر احتياط استحبابى تيمّم هم بنمايد . مسأله 332 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در جلوى سر يا روى پاها است وروىآن باز است ، چنانچه نتواند آن را مسح كند ، پارچه پاكى روى آن بگذارد و روى پارچه را با ترى آب وضو كه در دست مانده مسح كند ، و احتياط واجب اين است كه بعد تيمّم كند و اگر گذاشتن پارچه ممكن نباشد ، اكتفا كند به تيمّم . مسأله 333 - اگر روى دمل يا زخم يا شكستگى بسته باشد ، چنانچه باز كردن آن ممكن است و آب هم براى آن ضرر ندارد ، بايد باز كند و وضو بگيرد ، چه زخم و مانند آن در صورت و دستها باشد يا جلوى سر و روى پاها . مسأله 334 - اگر زخم يا دمل يا شكستگى در صورت يا دستها باشد وبشود روىآن را باز كرد ، چنانچه ريختن آب روى آن ضرر دارد و كشيدن دست تر ضرر ندارد ، احتياط واجب آن است كه دست تر روى آن بكشد و بعد پارچه پاكى روىآن بگذارد و روى پارچه را هم دست تر بكشد . مسأله 335 - اگر نمىشود روى زخم را باز كرد ولى زخم و چيزى كه روى آن گذاشته پاك است ورسانيدن آب به زخم ممكن است و ضرر هم ندارد ، بايد آب را به روى زخم برساند ، و اگر زخم يا چيزى كه روى آن گذاشته نجس است ، چنانچه آب كشيدن