رابطهء علمى و تربيتى با شاگردان : رابطه هر استاد با شاگردانش متنوع است ، گاهى بايد رابطه ملاطفت‌آميز و اميدبخش و گاهى سختگيرانه و هشدار دهنده باشد و شاگرد را متوجه اشكالاتش كند . شيوه علماى بزرگ اين بود كه معمولًا با شاگردانشان رابطه پدر و فرزندى داشته‌اند ، گاهى به اقتضاى مورد به عطوفت رفتار مىكردند و گاهى به اقتضاى مورد ، سخت مىگرفتند و در هر دو حالت ، مصلحت خود شاگرد را در نظر داشتند . در اين باره حكايتى از علماى بزرگ نقل شده كه شايد شيوهء تربيتى آقاى هاشمى با شاگردان خود نيز متأثر از آن باشد : مرحوم سيدحيدر صدر پدر شهيد صدر و فرزند مرحوم آيت‌اللَّه سيداسماعيل صدر ، كفايه را نزد مرحوم آيت‌اللَّه شيخ عبدالكريم حائرى مىخواند ، مرحوم آقا سيداسماعيل صدر به آقاى حائرى سفارش كرده بود كه هيچ‌گاه در برابر اشكالات سيدحيدر تسليم نشود تا مبادا وى به خود مغرور شود . رابطه آيت‌اللَّه هاشمى شاهرودى با شاگردانش نيز رابطه محبت و مودّت است ، هرگاه به مصلحت آنان باشد از لطف و عطوفت نسبت به آنان دريغ نمىورزد و همواره مىكوشد روح اصالت علمى را چنان در آنان برانگيزد كه هرگز تزلزلى نپذيرد .