نتيجه آن كه شواهدى كه اصحاب اين نظريه ارائه مىكنند تا به واسطهء آن اثبات كنند كه امام ( ع ) نمىدانستند كه به شهادت مىرسند يا احتمال شهادت در نظر ايشان ضعيف بود ، مدعاى آنها را اثبات نمىكند . ملاحظهء دوم : در نصوص شواهدى بر عكس آنچه اصحاب اين نظريه اذعان مىكنند وجود دارد ، همچون تصريح امام ( ع ) به اين كه : « خداوند خواسته است مرا كشته ببيند » و يا « هر كس با من سفر كند شهيد مىشود » . صاحبان اين نظريه درصددند كه با خدشهء سندى و تاريخى به اين نقطه برسند كه اين روايات مآخذ صحيحى ندارند . ليكن بايد گفت كه ما اساساً نيازى به تصحيح سندى اين روايات نداريم چرا كه شواهد ديگرى علاوه بر اين روايات حاكى از آن است كه امام ( ع ) حتى اگر نگوييم يقين به شهادت داشتند لااقل ظنّ به اين مسأله داشته‌اند ؛ اين حقيقتى است كه مطالعهء سير طبيعى امور در آن زمان ، ما را به نتيجهء آن مىرساند . پس اساساً امام ( ع ) نظر به كسب مظلوميت داشته و مىخواستند وضعيتى را پيش چشم تودهء مردم ايجاد كنند تا آنها بالعيان ببينند كه كسانى كه متولى امور هستند تا چه ميزان مجرم و جنايتكار و به دور از انسانيت هستند چه رسد به اسلام و مبادى اسلامى .