و ايجاد و شكل‌دهى امت اسلامى بوده است و قضيهء امام حسين ( ع ) در جهت صيانت امت اسلامى از خطرات متوجه به آن بوده است . تنها تفاوت همين است و روح و جوهر مسأله يكى است . از آنجا كه در آن برهه مرض و بيمارى بسيار خطرناك و در عين حال پيچيده‌اى متوجه كيان اسلامى بود ، دفع آن محتاج به يك فداكارى و جانفشانى عظيم - و نه يك فداكارى عادى - داشت . نمونه‌هاى اين مسأله را در زندگى عادى و روزمرّه نيز مىيابيم مثلًا گاهى برخى از بيمارىها عارض بر انسان مىشود كه براى رها شدن از آن چاره‌اى جز قطع يك عضو مهم از بدن باقى نمىماند . آن خطر و بيمارى كه در زمان قيام امام حسين ( ع ) كيان اسلام را تهديد مىكرد چنين خطرى بود و دفع آن به جز با يك اقدام عظيم و فداكارى كبير امكان‌پذير نبود ؛ فداكارى و جانفشانى كه به جهت عظمت و بزرگىاش ، از ابتدا در عالم غيب شاخص و برجسته گشته بود و هيچ انسانى جز امام معصومى چون امام حسين ( ع ) و نيز كسانى كه امام حسين ( ع ) مربى آنان بودند ، از عهدهء آن بر نمىآمد . عظمت اين جانفشانى آن را از تمام جانفشانىهايى كه انبياء و اولياء و اوصياء و بندگان صالح خدا نموده‌اند ، متمايز مىسازد ؛ هرگاه كه اين جانفشانى را با ديگر جانفشانىها مقايسه كنيم ، مىبينيم كه به لحاظ شدت الم و مصيبت و ذوب و فناى