كنيم كه امام حسين ( ع ) در حركت خويش ، تنها به خود اكتفاء نفرموده و در صدد بوده است كه هر كسى را كه براى كار آمادگى دارد به همراه خود ببرد و از اين رو مرقوم مىدارد : « هر كس به ما ملحق نگردد به فتح و پيروزى نائل نمىگردد » . هدف امام ( ع ) از اين عبارت ، اين نيست كه همت افراد را براى انجام يك اقدام غيبى محض كه صرفاً يك انگيزهء غيبى در وراى آن است برانگيزد . چرا كه اگر چنين بود تنها خود امام ( ع ) كه داراى شخصيتى متصل به عالم غيب است به سوى اين مقصد حركت مىنمود . پس اگر امام ( ع ) مىتواند تعدادى از مردم عادى ولو گروهى اندك از آنان و حتى پنج نفر را با خود به حركت درآورد ، ديگر نمىتوان ، اين پديده را يك پديدهء غيبى دانست . امام ديگران را دعوت نموده است و اين هدف را داشته است كه مردم به همراه ايشان خارج شوند و بالفعل 74 نفر از اصحاب ايشان كه افرادى عادى و نه غيبى و نه معصوم بودند به ايشان پيوستند . افرادى كه از منطق و موضع‌گيرى و حركت امام ( ع ) تأثير پذيرفتند . اگر اين مسأله ، داراى انگيزه‌هاى غيبى بود كه انسان عادى از عهدهء فهم آن بر نمىآيد ، چگونه ممكن بود كه امام ( ع ) بتواند اين افراد را به حركت درآورد و با خود همراه سازد ؟ و چگونه ممكن است شخصى در راهى كه هدف آن براى وى نامفهوم است حركت كند و جان خود را در آن راه فدا كند ؟ بر فرض اگر چنين حركتى در فرد ايجاد شود