حقّ هدايت شده باشد و در حال هدايت باشد جايز است . ولى همه مىدانند كه مقصود از مهدى كه بر لسان مبارك حضرت رسول صلى الله عليه و آله جارى شده - مانند « المهدى من ولدى [ مهدى از فرزندان من است ] » « 1 » يا « المهدى من عترتى من ولد فاطمه [ مهدى از اهل بيت من و از فرزندان فاطمه است ] » « 2 » يا « المهدى من ولدك [ مهدى از فرزندان تو است ] » . « 3 » - اين يك عنوان خاص و لقب مختص شخص معيّن و فوق العاده عزيزى است كه پيامبر صلى الله عليه و آله به ظهور او بشارت داده است و اهل بيتش عليهم السلام و همهء مسلمانان را فراخوانده است كه در رديف منتظران ظهور آن حضرت باشند . مهدى به معناى هدايت شده به حسب معانى متعدد هدايت ، از قبيل ارائه طريق و ايصال الى المطلوب و موارد ديگر در غير انسان نيز به كار مىرود و آيهء « رَبُّنا الَّذِى أَعْطَى كُلَّ شَىْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى » ؛ « 4 » [ « گفت : پروردگار ما همان كسى است كه به هر موجودى ، آنچه را لازمهء آفرينش او بوده داده ؛ سپس هدايت كرده است ! » ] به اين معنى دلالت دارد . با اين همه به نظر مىرسد ، از بررسى مواردى كه اين كلمه در آنها به كار رفته است ، اين نتيجه به دست مىآيد كه هدايت اغلب در افرادى كه هدايت خدا در آنها مؤثر بوده است به كار مىرود . بر اين اساس بايد گفت : « المهدى من هداه اللَّه و قبل هدايته

--> ( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 36 ، ص 309 ، ح 148 . ( 2 ) . بحارالأنوار ، ج 51 ، ص 102 . ( 3 ) . بحارالأنوار ، ج 51 ، ص 78 . ( 4 ) . سوره طه ، آيه 50 .