و اهتدى بها بعناية منه و توفيقه » ؛ يعنى كسى كه هدايت خدا شامل حال او شده ، مهدى است . به عبارت ديگر هدايت به معناى ارائهء طريق ، متوجّه او شده است و به واسطهء عنايت و توفيق الهى در آن نتيجه بخش واقع شده است ، كه عالىترين مصاديق آن انبياء و ائمهء معصومين عليهم السلام هستند . برحسب اخبار معتبر ، « مهدى » لقب همان موعود آخرالزمان است ، كه حتّى نسب و اوصاف او در احاديث معتبر مورد اشاره قرار گرفته‌است ، كه آن جز بر امام دوازدهم فرزند حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام بر احدى قابل تطبيق نيست و لقب مهدى به اين معنى كه مورد هدايت خدا و احياء كننده اسلام و پر كننده جهان از عدل و داد و داراى صفات ممتاز است ، اوّلين بار در مورد آن حضرت به كار رفت و اين كار در عصر خود پيامبر صلى الله عليه و آله به توسط شخص آن حضرت انجام گرفت و مهدى به عنوان منجى و رهايىبخش - و الفاظ مترادف ديگر از اين قبيل از جانب خدا تنها - لقب اوست . و مهدويّت به مفهوم نوعيّه از هيچ يك از روايات نقل شده از پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمهء معصومين عليهم السلام قابل استفاده نيست .