مخصوصى به هر مقدار خود را فارغ مىدانند و در حقيقت آن را حلّ شده و عملى مىشمارند فقط مىگويند : بايد فكرى براى پيرى كرد و سرمى تهيه نمود كه از پيرى جلوگيرى كند ؛ زيرا عمر هرچه طولانى شود اگر با زحمت پيرى توأم شود لذّت‌بخش نيست . بلكه بعضى پزشكان قدم را فراتر گذارده و مبالغه كرده مىگويند : اصلا مرگ از قواعد حتمى اين عالم نيست « 1 » و مرگ نه مولود طول عمر و نه نتيجه پيرى است ؛ بلكه مرگ نتيجه بيمارى و رعايت نكردن قواعد حفظ الصحه و بهداشت بدن و سلامت مزاج است كه اگر انسان بتواند بر عواملى كه مزاج را تحت تأثير قرار مىدهند مسلّط شود ، مىتواند مرگ را مهار نمايد . اين عوامل عبارت است از صحت مزاج پدر و مادر ، و پدر و مادر آنها و اطلاع آنان به قواعد صحى و بهداشتى توليد مثل ، آداب نكاح ، اعتدال مزاج مادر در ايام حمل ، رعايت دستورات بهداشتى در دورهء باردارى و هنگام رضاع و شير دادن ، حسن تربيت فرزند ، مساعدت محيط و هوا ، رعايت اعتدال در خواب و استراحت ، كار و معاشرت و انتخاب جامه و پاىافزار ، مصاحبت با مردمان صحيح الاخلاق و مستقيم ، ايمان به خدا و امنيّت ، صفاى باطن و تنزّه آن از عقائد خرافى و باطل ، استفاده از غذاهاى سالم و خوددارى از صرف مسكرات و نوشابه‌هاى الكلى و شرايط ديگر از اين قبيل كه چون بيشتر اين عوامل تحت كنترل انسان نيست ناچار مغلوب شده و تسليم مرگ مىشود .

--> ( 1 ) - البته بر طبق آيات صريح قرآن مجيد ، مرگ از سنن عالم و قواعد حتمى است و اين اظهارنظر پزشكان مبالغه و اغراق است .