احصائيه‌ها و آمارهائى كه راجع به تعداد متوفّيات و تفاوت آنها به حسب شغل و حرفه و محيط و مسكن از طرف شركتهاى بيمه منتشر مىشود ثابت مىكند كه اختلاف اعمار بشر مربوط به يك سلسله عوامل خارجى است كه هرچه اين عوامل كمتر شود ، عمر طولانىتر مىشود . چنانچه مكرّر ديده شده اشخاصى متجاوز از صد و پنجاه ، صد و شصت ، صد و هفتاد و دويست و بيشتر زندگى كرده‌اند ، و در همين عصر ، ما اشخاصى را مىشناسيم كه سن آنها از صد و پنجاه متجاوز است ، و اين نيست مگر در اثر آنكه عوامل كشنده كمتر به سراغ آنها رفته است . خلاصه سخن اين است كه : امكان عادّى طول عمر در جهان علم صددرصد مورد قبول و غير قابل انكار است . براى اينكه معلوم شود تعجبى كه ما از عمر بسيار طولانى مىنمائيم . معلول انس و عادت به عمرهاى كوتاه است ، در سخن يك پزشك انگليسى دقت فرمائيد ، اين پزشك مىگويد : اگر منطقه كانال پاناما كه مشهور به بيماريهاى فراوان است از ساير نقاط جهان جدا شود و ما در آنجا زندگى كنيم و از سرگذشت مرگ و زندگى در ساير نقاط بىاطلاع باشيم خواهيم گفت : كثرت وفيات در اين منطقه و كوتاهى عمر از امور معين به حكم طبيعت است و تغيير آن از دسترس علم خارج است ؛ پس معلوم مىشود كه جهل ما به اسباب بعضى از بيماريها مانع از تقليل وفيات و طولانى شدن عمر است و هركس در اين نظر با من مباحثه كند ( و كثرت ميزان وفيات و عمرها را در حدّى ثابت بداند ) از او مىپرسم : كدام دوره از دوره‌هاى عمر ثابت است ؟