در ريب و شك مىافتند و برخى در اصل ولادت و بعضى در بقاى آن حضرت شك مىنمايند و جز اشخاص مخلص و با معرفت و آزموده ، كسى بر ايمان و عقيدهء به امامت آن حضرت باقى نخواهد ماند . چنانچه پيغمبر اعظم صلّى اللّه عليه و إله و سلّم در ضمن روايت معروفى كه جابر روايت كرده است فرمود : « ذلك الّذى يغيب عن شيعته و أوليائه غيبة لا يثبت فيها على القول بامامته الّا من امتحن اللّه قلبه للايمان » « 1 » و معلوم است كه ايمان به بقاء و حيات و عمر و غيبت طولانى و انتظار ظهور در دوران بسيار طولانى غيبت ، ايمان به غيبت ، دليل حسن اعتقاد و اعتماد به خبرهاى غيبى پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم و ائمه عليهم السّلام و نشانهء ايمان به قدرت الهى ، و علامت قوّت تسليم و تمكين از برنامه‌هاى دينى است . براى اينكه ايمان كامل و صادق به امور غيبى حاصل نمىشود مگر براى اهل يقين و برهيزكاران و كسانى كه از تاريكى و ساوس نجات يافته و به سر منزل اطمينان نفس و ثبات عقيده رسيده و دلشان از انوار هدايت منوّر و روشن شده باشد و به استبعادات و شبهات واهى اعتنا نكرده در راه ديندارى و ولايت ، لغزش قدم و تزلزل نيابند . جهت دوّم : شدتها و پيش‌آمدهاى ناگوار و تغييرات و تحولاتى است كه در دورهء غيبت ، روى داده و مردم را زير و رو مىسازد بطورى كه حفظ ايمان و استقامت ، بسيار دشوار مىگردد و ايمان افراد در مخاطرات سخت واقع مىشود چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده است كه فرمود : آن‌كس كه بخواهد در عصر غيبت به دينش

--> ( 1 ) - منتخب الاثر ، فصل 1 ، باب 8 ، ح 4 .