نظامى نياز پيدا كند ، در چنين شرايطى قيام مسلحانه واجب مىشود . خلاصه در تفكّر شيعى ، بىتفاوتى در مقابل جريانات مخالف و ظالمانه محكوم است . مسلمان بايد به تمام امورى كه به عزّت و شوكت اسلام و مسلمين و اعتلاء كلمة اللَّه ، ارتباط پيدا مىكند ، اهميّت بدهد و در هر مورد به وظيفه و تكليف خود عمل كند . مع ذلك از شرايط امامت امام ، چنان‌كه به زيديّه نسبت مىدهند ، قيام مسلحانه نيست و چنين نيست كه هر رهبرِ گروه مسلحانه ، هرچند از سادات و خاندان پيغمبر صلى الله عليه و آله باشد امام به حساب بيايد و كسى كه به ظاهر قيام و مبارزهء مسلحانه نداشت به اين بهانه نمىشود او را غير امام دانست ، چنان‌كه در مورد امام زين العابدين و امام باقر و امام صادق عليهم السلام چنين بود . چون اوّلًا : سياست غير مسلحانه آنها در اعتلاء كلمهء اسلام و حراست از حقّ و نگهبانى از شرع در زمان خودش ، از قيام مسلحانه كارسازتر بوده است . ثانياً : همانطور كه در حديث محمود بن لبيد از حضرت زهرا عليها السلام روايت شده است : « مثل الامام مثل الكعبة اذ يؤتى و لا يأتى » « 1 » وظيفه مردم است كه گرد شمع وجود امام اجتماع كنند و براى نصرت او و اعتلاء كلمهء اسلام و پاسدارى از اهداف دين اعلام حضور كنند در آن صورت امام به هر صورت كه مقتضى باشد موضع‌گيرى مىكند . چنان‌كه اميرالمؤمنين عليه السلام بعد از قتل عثمان ، وقتى مردم با آن شور و شوق از هر طرف براى بيعت با آن حضرت هجوم آوردند ، مردم را بىجواب

--> ( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 36 ، ص 352 .