نگذاشتند ، فرمودند : « امّا و الّذي فلق الحبّة و برأ النّسمة لولا حضور الحاضر و قيام الحجة بوجود الناصر و ما اخذ اللَّه على العلماء ألّايقارّوا على كظّة ظالم و لا سغب مظلوم ، لألقيت حبلها على غاربها وَلسقيتُ آخرها بكأس اوّلها و لألفيتم دنياكم هذه ازهد عندى من عطفة عنز » ؛ « 1 » [ « آگاه باشيد ! به خدا سوگند ، خدايى كه دانه را شكافت ، و انسان را آفريد ، اگر نه اين بود كه جمعيّت بسيارى گرداگردم را گرفته ، و به يارىام قيام كرده‌اند ، و از اين جهت حجّت تمام شده است ، و اگر نبود عهد و مسؤوليتى كه خداوند از علما و دانشمندان - هر جامعه - گرفته كه در برابر شكم بارگى ستمگران و گرسنگى ستمديدگان سكوت نكنند ، من مهار شتر خلافت را رها مىساختم و از آن صرف نظر مىنمودم و آخر آن را با جام آغازش سيراب مىكردم - آن وقت - خوب مىفهميديد كه دنياى شما - با همهء زينت‌هايش - در نظر من بىارزش‌تر از آبى است كه از بينى گوسفندى بيرون آيد ! » ] امّا در مورد قيام‌هاى مسلّحانه عليه بنى اميّه ، غير از شورش‌هايى كه از سوى خوارج برپا شد و هيچكدام هم به نتيجه نرسيد ، انگيزه و علّت ساير قيام‌ها ، خونخواهى از قاتلان حضرت سيّد الشهداء عليه السلام و اعتراض به مظلوميّت اهل بيت عليهم السلام بود . از جمله آنها ، قيام عين الورده و قيام مختار است كه در هر دو تعداد زيادى از شيعيان شركت داشتند . سپس قيام جناب زيد و قيام‌هاى ديگر است كه همه از محبّت و مودّت نسبت به اهل بيت عليهم السلام و اعلام تنفّر و انزجار نسبت

--> ( 1 ) . نهج البلاغه ، صبحى الصالح ، خ 3 ، قسمت 17 .