فكر شيعى در همان سال‌هاى اوّل ظهور اسلام بر اساس متون اصلى اسلام پىريزى شده است ، ولى در آن عصر در برابر تفكّر شيعى فكر مخالفى - كه مدت‌ها بعد با عنوان تفكر اهل سنت ناميده شد - قرار نگرفته بود و اسلام و مسلمانان به دو شعبه تقسيم نشده بودند ؛ زيرا افرادى كه پس از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله فكر مخالف را - كه موجب انشعاب در صفوف مسلمين شد - مطرح كردند ، در حيات آن حضرت به طور علنى در برابر اسلام ناب - كه بعدها به نام اسلام شيعى معروف شد - نمىتوانستند موضع‌گيرى نمايند . اين انشعاب به طور رسمى بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله با اجتماعِ عدّه‌اى در سقيفه و تعيين جانشين براى پيامبر صلى الله عليه و آله خودنمايى كرد . بايد اضافه كنيم كه برطبق رهنمودهاى ارائه شده در قرآن كريم يك مرجع و منبع معتبر به منظور تفسير و تنظيم و تشريح عقايد در اسلام پيش بينى شده و در آيات متعدد از جمله در سورهء نساء به آن تصريح شده است : . . . وَلَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَإِلَى أُولِى الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ . . . ؛ « 1 » [ « در حالى كه اگر آن را به پيامبر و پيشوايان بازگردانند ، از ريشه‌هاى مسائل آگاه خواهند شد » . ] از اين آيه اصل اختصاص رهبرى به رسول و اولى الأمر كه همان امامان معصوم‌اند استفاده مىشود . بر حسب احاديث متواتر ، پيامبر صلى الله عليه و آله اين مرجع صالح را كه همان عترت آن حضرت و ائمهء معصومين عليهم السلام هستند به صراحت معرفى كردند و فرمودند : آنها با

--> ( 1 ) . سورهء نساء ، آيه 83 .