ائمه اثنى عشر عليهم السلام ( دوازده امام ) چنانچه مىدانيم ، شيعه و زمامدارى دينى و سياسى را بعد از پيغمبر اعظم ، يك مقام الهى و منصب خليفة اللهى مىداند كه به امر خداوند متعال ، پيغمبر كسى را كه شايسته باشد ، معرفى و منصوب مىنمايد و همان‌گونه كه پيغمبر رهبرى دينى ، روحانى ، سياسى و انتظامى جامعه را عهده‌دار است ، امام كه قائم مقام پيامبر و جانشين او است ، نيز رهبر جامعه است . با اين فرق كه بر پيغمبر وحى نازل مىشود و بىواسطهء احدى از بشر ، دين و شريعت را از عالم غيب فرا مىگيرد و به امّت و جامعه مىرساند ؛ ولى امام آورنده شريعت و كتاب نيست و مقام نبوّت ندارد و از مجراى كتاب و سنّت و به واسطه پيغمبر ، رهبرى اجتماع را انجام مىدهد . معلوم است اين روش موافق با عدل و عقل و منطق و صواب بوده و از هر ترتيب ديگر براى اداره امور اجتماع ، بيشتر مورد اعتماد و اطمينان است ؛ زيرا يقيناً كسى را كه پيغمبر از جانب خدا معرفى كند ، واجد همه شرايط رهبرى و شايسته زعامت و امامت است ، چنانچه فيلسوف بزرگ و مفخر حكماى شرق و غرب ، شيخ الرئيس ابوعلى سينا گفته است : « وَالْاسْتِخْلافُ بِالنَّصّ أَصْوَبُ ؛ فَإِنَّ ذلِكَ لا يُؤَدّي إِلَى التَّشَعُّبِ وَالتَّشاعُبِ وَالْاخْتِلافِ » ؛