« تعيين جانشين و انتخاب خليفه به نصّ و نصب ( كه مذهب شيعه است ) صواب‌تر است ، براى آنكه منجر به تفرقه و اختلاف و شرّ و فتنه نمىشود » . زمامدارى و رهبرى ، آن هم رهبرى روحانى و دينى و سياسى كه عهده دار آن سخن و كارش براى همه حجت و ميزان و حاكم بر امور دين و دنياى مردم باشد ، بسيار مقام باعظمت و حساسى است و مقامى از آن بالاتر نيست . اگر در اين انتخاب ، اندكى اشتباه رخ دهد ، فسادهاى بزرگ از آن برخواهد خاست و نقض غرض از بعثت انبيا لازم مىآيد . تعيين زمامدار صالح شناختن كسى كه داراى اين صلاحيت است ، بالاتر از افق ادراك انسان‌ها و يا بالاتر از حدّ درك اشخاص عادى است . دارنده اين پست و مقام بايد از جهت صلاحيت و ملكات عالى انسانى و صفات شريف نفسانى از قبيل : علم ، حلم ، عفو ، اغماض ، رحم ، عدل ، تواضع ، احترام به آزادى حقوق انسان‌ها ، نوع دوستى ، عقل ، كفايت ، تدبير ، اطّلاع بر دقايق امور دينى و روحانى و شرايط ديگر . . . ، لايق و برجسته و ممتاز باشد و شناختن واجد اين صفات ، فقط با هدايت و راهنمايى خداوند متعال امكان دارد . به اين دليل و ديگر ادلّهء عقلى و نقلى ، كه در كتاب‌هاى كلام و عقايد ذكر شده است ، شيعه عقيده دارد نصب و تعيين امام ، مانند پيغمبر با خداوند است و همان‌طور كه در آيه شريفه تصريح شده ، تعيين امام اكمال دين و اتمام نعمت است و ترك آن ، نقض غرض و سهل‌انگارى به امور مهم جامعه و تقريباً اتلاف زحمات انبيا است .