نيز بر همين دلالت دارند ؛ زيرا وقتى خلقت جن و انس براى عبادت باشد ، با اينكه عالىترين مرتبه عبادت و اطاعت - كه نمايش و تبلور كمال اعلاى موجود ممكن است - همان است كه از امام عليه السلام صادر مىشود ، و با توجّه به اينكه : عبادات ديگران نيز بايد در خطّ عبادت امام و پيروى از او باشد تا از شرك و انحراف و معايب و موانع ديگر مصون بماند ، پس امام مقصد اصلى و علّت غايى خلقت خواهد بود . و نظير اين تحقيق است ، آنچه كه آن مرحوم و ديگران از محققان بزرگ فرموده‌اند كه غرض از خلقت ، تخلّق به اخلاق الهى مثل علم و قدرت و ظهور قدرت ربوبى است ؛ اگرچه در تمام اشيا و خلقت تمام كائنات ، آثار علم و قدرت و حكمت او ظاهر و هويدا است و هرچه هست ، آيه و كلمه او است ؛ امّا ظهور علم و قدرت او در انسان و استعداد و تخلق انسان به اختيار خود به اخلاق الهى ، در مرتبه‌اى است كه هيچ موجودى غير از انسان آن استعداد را ندارد و تحقق و فعليت كمال اين استعداد و جلوه و نمايش برين و برترين آن ، وجود امام « 1 » و افعال و اخلاق

--> ( 1 ) . لازم به ذكر اينكه : اگر ما در ضمن سخنان خود ، كلمه " امام " را محور سخن قرار داده‌ايم ، گمان‌نشود شؤونى را كه در اين بحث براى " امام " اثبات مىكنيم ، - العياذ باللَّه - براى حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله ثابت نمىدانيم ؛ بلكه مطلب برعكس است . اوّلًا : برحسب روايات متواتر نور - كه شيعه و سنى روايت كرده‌اند - پيغمبر صلى الله عليه و آله و اميرالمؤمنين عليه السلام از نور واحد خلق شده‌اند . ثانياً : برحسب روايات ديگر و براهين عقلى ، هر كمالى كه ائمه عليهم السلام دارا مىباشند ، مرتبه اكمل و اقوايش را پيغمبر صلى الله عليه و آله دارا است . و پيغمبر صلى الله عليه و آله از همه آنها افضل است و آنان نسبت به پيغمبر تابع و مطيع ، و آن حضرت مطاع و متبوع است . پس تمام شؤونى كه از آنها بحث مىكنيم ، به طريق اولى براى شخص شخيص حضرت خاتم الانبيا صلى الله عليه و آله ثابت است ، اين مطلب در كمال صراحت و وضوح از خطبه‌هاى اميرالمؤمنين عليه السلام در وصف و مدح پيغمبر صلى الله عليه و آله و از مواضعى كه اميرالمؤمنين نسبت به آن حضرت در مثل ليلة المبيت و در شعب ابىطالب داشته ، استفاده مىشود . و خلاصه در بين تمام امّت ، احدى را از على عليه السلام نسبت به پيغمبر صلى الله عليه و آله مطيع‌تر و تسليم‌تر نخواهيم يافت و اين يكى از فضايل بزرگ على عليه السلام است كه احدى از صحابه در آن ، با آن حضرت همطراز نمىباشد .