وحى شده و نازل گرديده است ، همين آيات و سور است كه قرآن مكتوب ، وجود كتبى آن است ، چنان‌كه يك خطابه يا يك قصيدهء نوشته شده ، وجود كتبى گفتار گويندهء آن است و آيه : « قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلى أَن يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً » ؛ « 1 » « بگو اى پيغمبر ! كه اگر جن و انس متفق شوند كه مانند اين قرآن كتابى بياورند هرگز نتوانند ، هرچند پشتيبان يكديگر باشند » . دلالت دارد كه تمام افراد انس و جنّ ، حتى اميرالمؤمنين على عليه السلام كه مىفرمايد : « وَإِنّا لَأُمَرآءُ الْكَلامِ ، وَفِينا تَنَشَّبَتْ عُرُوقُهُ وَعَلَيْنا تَهَدَّلَتْ غُصُونُهُ » ؛ « ما اميران سخن هستيم و ريشه‌هاى آن در ما فرو رفته و شاخه‌هايش بر ما گسترده شده » . و بلكه شخص پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله هم ، اگر به فرض محال ، وارد اين ميدان شوند كه بخواهند مثل قرآن را بياورند ، عاجز خواهند شد . بنابراين ، اين فعل خارق و معجز - يعنى قرآن - كه از يك بُعد و يك نظر داراى صد و چهارده معجزه است ، فعل خدا است ، و دليل بر اين است كه قرآن وحى خدا است ، و خود دليل و برهان خود است كه : « آفتاب آمد ، دليل آفتاب » و كلام خدا است كه الفاظ و كلمات و جمله‌هايش دليل معانى و مطالب و مقاصد بلند و باعظمت و انسان ساز آن است . و كيفيت و چگونگى تركيب كلمات و جمله‌ها و جهات ديگر آن ، دليل وحى بودن آن مىباشد . و به عبارت ديگر همان چيزى كه معجزه و خارق و فعل خدا است ، همان نبوّت و وحى و دعوت و رسالت پيغمبر

--> ( 1 ) . سوره اسراء ، آيه 88 .