مراجع نجف اشرف نيز چنان صلاح ديده بودند كه مرحوم آيت الله بروجردى - كه در آن وقت ظاهراً پس از مراجعت از سفر حج در نجف مشرف بودند و عازم ايران بوده‌اند - به عنوان حوزه نجف و ساير مراجع ، به قم بروند و به آن‌ها بپيوندند . وقتى به ايشان پيشنهاد مىنمايند ، آقا به قرآن كريم استخاره نموده بودند كه اين آيه در جواب استخاره آمده بود و ايشان از اين آيه استفاده كرده بودند كه اين اقدام و حركت به اين عنوان ، هم نفر و حركت فى سبيل الله است ، و هم فى الجملة متضمن بشارت شهادت است . به همين خاطر قبول كردند ، ولى به جهاتى ، آقايان از اين اقدام منصرف شده بودند و آقا شخصاً به عنوان مراجعت به ايران و بروجرد و بعد از خاتمه نهضت قم و شهادت مرحوم حاج آقا نور الله از نجف حركت مىكنند ، ولى به دستور رضاخان و دولت وقت ، ايشان را در مرز ، دستگير و به تهران مىبرند ، و در آنجا تحت نظر نگاه مىدارند كه شرحى جداگانه دارد . به همين خاطر آقا كه ظاهراً همان روز اين آيه را تلاوت كرده بودند ، غمشان از عدم نيل به فوز شهادت تازه شده بود .