به راستى متأسف بودند و آرزوى شهادت داشتند . مرحوم آيت الله العظمى گلپايگانى قدس سره قدرى ايشان را دلدارى دادند و بشارت دادند . حقير نيز مفصل خدمات بزرگ ايشان را در حفظ آثار ، ترويج دين و احياء مكتب تشيع يكايك بر شمردم ، و ثواب هر يك از آنها را بيشتر از شهادت فى سبيل الله تعالى دانستم ، و خلاصه تا حدى از تأسف ايشان كاسته شد ، ولى رغبت و ميل ايشان در آن حال به شهادت ، صادقانه و جدّى و صميمى بود . زهد و ساده‌زيستى سيره مرحوم سيد استاد اعلى الله مقامه در معاش ، خوراك و پوشاك بسيار ساده بود . تقريباً به « اقل ما يتيسر له من الحلال الواقعي » اكتفا داشت . با همان عوايد مختصرى كه از ملك موروثى كه در بروجرد داشت مىگذراند ، حتى با اين‌كه نان پخت قم خصوص سنگك بسيار مرغوب و باب طبع شخص سالمندى مثل ايشان بود و با اين‌كه آردى كه از گندم ملك شخصى خودشان بود مطلوب نبود ، و موافق با طبع و مزاجشان نبود ، و مكرر به ايشان پيشنهاد و اصرار مىشد كه از همين نان سنگك نانوايىها استفاده كنند قبول نمىفرمود ، و نان