و احترامى به سزا داشتند . آقا هم ايشان را احترام مىكردند و با وجود كهولت سن ، به احترام ايشان بر مىخاستند . بعد از تعارفات ، آقا قريب به اين مضامين فرمودند كه من هر وقت اين آيه را مىخوانم از اين كه شهادت نصيبم نشده متأسف مىشوم : « يَا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا ما لَكُمْ إِذا قيلَ لَكُمُ انْفِرُوا في سَبيلِ اللهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْضِ أَ رَضيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الْآخِرَةِ فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَليل » « 1 » و علّت تأسفشان را اين‌طور بيان كردند كه وقتى علماى اعلام به رياست مرحوم حاج آقا نورالله اصفهانى قدس‌سره در قم براى مخالفت با برنامه‌هاى ضد اسلامى رضاخان پهلوى - كه برخى را به صورت‌هاى فريبنده اظهار ، و بخش‌هاى ديگرى را اظهار نكرده بود - اجتماع كرده بودند ، و در واقع يك حركت قوى و مصمم براى حذف پهلوى يا كنترل او ايجاد شده بود ، و مرحوم آيت الله حاج آقا نورالله شجاعانه آن را پيگيرى ، رهبرى و تعقيب مىفرمود ، توقع اين بود كه مراجع نجف اشرف به اين نهضت بپيوندند و آن را تأييد و يارى نمايند .

--> ( 1 ) . سوره توبه ، آيه 38 .