او به حق ، مسند مرجعيت را زينت‌افزا بود . همه ، علم ، فقه ، تقوى ، عدالت ، زهد ، ايمان ، خداباورى و خداترسى او را مىستودند . همراهى مؤلف و برادر بزرگوار ايشان در جلسات درس معظم له اين حقير و برادر عالم و بزرگوارم ، مرحوم آيت الله آقاى حاج آقا على صافى رحمه الله از آغاز استقرار ايشان در قم و زعامت حوزه علميه تا پايان عمر شريف ايشان ، در خلوت و جلوت ، در مجلس درس ، در مجالس استفتاء و اغلب مجالس ايشان - كه همه پر بار و پر فايده بود - حضور داشته و استفاده مىكرديم . ايشان ، از همان روزهاى اول ورود آن مرد بزرگ به قم ، و حقير هم چند ماه بعد ، پس از بازگشت از نجف اشرف به حكم « چشم مسافر چو بر جمال تو افتد » ، عزم رحيل مراجعتم به نجف اشرف ، بدل به اقامت در قم شد . حاصل اين‌كه اين افتخار حاصل شد تا در جلسات و نشست‌هايى كه آقا داشتند حضور داشته ، و مورد عنايت خاص و توجه ايشان قرار بگيرم ، و مراحمشان همواره مبذول و تشويق و تأييدات علمى آن بزرگوار نيز هميشه شامل حال من بود . ايشان علاقه‌مند بودند كه مجالس ايشان به خصوص جلسات درس و استفتاء از ما فوت نشود .