خدا ( به قدرت و حكمت خويش ) هر چه خواهد مىكند . اما اهل سعادت هم تمام در بهشت ابد تا آسمان و زمين باقى است مخلدند مگر آنچه مشيّت پروردگار باشد كه عطايش ابدى و نامقطوع است » . حال ببينيم در اين دعا چگونه امام - عليه السلام - سعادت و شقاوت را توصيف مىفرمايد . امام - عليه السلام - در اين دعا به همان مفهوم قرآنى سعادت و شقاوت توجه دارد كه سعادت حقيقى و واقعى است . سعادت به غير از اين مفهوم ، موقت و غير حقيقى و مشوب به شقاوت ، زحمت و مرارت است . همانگونه كه در اين دعا مىخوانيم : « ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ وَمَاالَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ » . سعادت در اين مفهوم واقعى و حقيقى به سبب تقوى و پرهيز از خدا يعنى از معصيت خدا و تخلف از اوامر ، نواهى و دستورات او حاصل مىشود . حسن عاقبت نصيب او مىشود . شيطان بر او مسلط نمىگردد لذا امام - عليه السلام - از خدا مىخواهد كه : « خدايا ! مرا به سبب تقوى سعادتمند گردان » كه از آن استفاده مىشود اين سعادت حقيقى بدون سبب و كسب و كوشش بنده حاصل نمىشود هر چند بايد توفيق آن را از خدا خواست و حصول حال تقوا و پرهيز از معاصى را نيز از خدا دانست كه در عين حال كه كسب و تلاش عبد دخالت دارد بندهء با معرفت در مقام عبوديت ، خود را نمىبيند و همه را از خدا مىداند و از همين جمله و به