از حضرت آدم - عليه السلام - تا خاتم - صلّى اللَّه عليه و آله وسلّم - پدران حضرت ، تحت عنايت خاصّهء خداوند متعال بوده‌اند و خدا آنها را برگزيده است . چنان كه مىفرمايد : « انَّ اللَّهَ اصْطَفى ادَمَ وَنوحاً والَ إبراهيمَ وَالَ عِمرانَ عَلَى الْعالَمينَ » « 1 » . و از اينجا به مسألهء اصطفاى الهى كه در آيات ديگر نيز مثل : « ثُمَّ اوْرَثْنا الْكِتابَ الَّذينَ اصْطَفَينا مِنْ عِبادِنا » « 2 » . مىرسيم كه بعض نادانهاى به اصطلاح روشنفكر ! آن را انكار نموده‌اند . پس از اين اذكار امام - عليه السلام - ثنا و ستايش ، تمجيد و اخلاص خود را در توحيد و اقرار خود را به نعمتهاى خدا كه از بسيارى و فراوانى بيرون از شمار و احصا است عرض مىنمايد . و سوابق نعمتهاى خدا را بر خود از آغاز آفرينش و اول عمر خود ياد مىكندو از اينكه انواع نيازها و حاجتها و فقرهاى او را به غنا و بىنيازى مبدّل فرمودو رنجها ، غمها و دشواريها را از او دفع و رفع نمود و آسانى و عافيت در بدن و سلامت در دين ، عطا فرمود كه اگر جميع اولين و آخرين بنده را در ياد آنها كمك كنند از عهدهء ياد آنها و توجه به يكايك از آنها برنخواهند آمد .

--> ( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيه 33 . ( 2 ) - سورهء فاطر ، آيهء 32 .