بنده همان به كه زتقصير خويش * عذر به درگاه خدا آورد ورنه سزاوار خداونديش * كس نتواند كه بجا آورد پاك و بلند است پروردگار كريم ، عظيم و مهربان از اينكه نعمتهايش احصا شود يا كسى به پايان ثنا و ستايش او برسد يا الطاف و موهبتهاى او را مكافات كندو پاداش دهد . از او كه صاحب كرم ، بىنيازى ، عفو ، مغفرت ، رحمانيّت ، لطف و همهء اوصاف كمال است ، بايد سؤال نمود ، و عرض حاجت كردو در مقام تمجيد ، تحميد ، سپاس ، ستايش و نيايش هم اقرار به عجز و ناتوانى نمود . به جايى كه خاصان فرس رانده‌اند * به لااحصى از تك فرومانده‌اند نه فرس - كه تشبيه بسيار ضعيفى است - اگر بر سير نور هم سير كنند بيشتر و بيشتر از آن و ميلياردها سال نورى و سالهاى از سال نورى دارازتر هم طى كنند كه مثل حضرت خاتم‌الانبياء - صلّى اللَّه عليه و آله وسلّم - بيشتر و بيشتر از اينها را طى كرده و در پايان سيرش - كه تصورش براى ما ممكن نيست - عرض كنند : « لا احصى ثناء عليك انت كما اثنيت على نفسك » . يا عرض كند : « ما عرفناك حق معرفتك و ما عبدناك حق عبادتك » .