مرصع كرد بر چرخ زبرجد گوهر انجم * معلق كرد بر خاك مطبّق گنبد مينا زفيضش شاهد شام آمده با طرّهء تيره * زلطفش بانوى بام آمده با غرّه غرا نشانده باغبان قدرتش در روضه هستى * هزاران سرو مه منظر هزاران ماه سروآسا به غمزه غارت تقوا به ايما آفت ايمان * به سيما لالهء سورى به گيسو عنبر سارا در آغاز همين دعا امام - عليه السلام - مقدارى از تربيت الهيّه را در خلقت انسان بيان فرموده است . مسألهء اصطفاء نكته‌اى كه در اينجا اشارهء به آن مناسب است اين است كه : شايد در اين جمله نظر به اينكه امام مىفرمايد : « رَبّى وربُّ ابائى الاوَّلين » و نمىفرمايد : « رَبّنا وَرَبُّ ابائنا الاوّلين » غرض عنايات عنايت خاصّهء الهيّه به آن حضرت و پدران و نياكان بزرگوارش حضرت ابراهيم ، اسماعيل ، نوح و ديگران و خصوص پيغمبر - صلّى اللَّه عليه و آله وسلّم - و اميرالمؤمنين - عليه السلام - باشد ؛ چون اين عنايات در كار به وجود آمدن شخصيّت با عظمتى مثل شخصيت امام حسين - عليه السلام - مؤثر بوده و توجه به آن شايسته است .