ذاتيّهء او منتهى مىشود . بنابراين بندهء خداشناس مىداند كه بايد دست دعا به سوى او بردارد كه كريم است ، رحيم است ، غفور است و ودود . كَرَمش نامتناهى نعمتش بىپايان * هيچ خواهنده از اين در نرود بى مقصود و مستمسك او نيز همين است كه خدا خودش را به اين صفات معرفى فرموده تا بندگان او بخواهند و او به آنها عطا كند . « وَقالَ رَبُّكُم ادْعُونى اسْتَجِبْ لَكُم انَّ الّذينَ يَسْتَكْبِروُنَ عَنْ عِبادَتى سَيَدخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرينَ » « 1 » . « و خداى شما فرمود كه مرا ( با خلوص دل ) بخوانيد تا دعاى شما را مستجاب كنم و آنان كه از دعا و عبادت من اعراض و سركشى كنند زود با ذلّت و خوارى در دوزخ شوند » . بديهى است كه خداوند خُلف وعده نمىفرمايد و دعاكننده به همين تمسك در خانه او مىرود و با يقين به اجابت ، او را مىخواند . پس از اين مقدمهء نسبتاً طولانى شأن اين بخش از دعاى عرفه - كه بر خدا به نعمتهايش تمسك مىكند - معلوم مىشود . امام - عليه السلام - در اين بخش از دعا ، حمد وسپاس خداى را

--> ( 1 ) - سورهء غافر ، آيه 60 .