بجا مىآورد و بر اينكه : همچنانكه او را آفريده و نعمت بينايى و شنوايى به او عطا كرده و همچنانكه او را آفريد و خلقت او را مساوى و متناسب قرارداد و او را از راه رحمت به او مستوىالخلقه خلق كرد و حال آنكه از آفرينش او بىنياز بود . البته نعمت استواء خلقى و خُلقى يكى از نِعَم بزرگ خداست كه از آيات بزرگ و دليل بر علم ، حكمت و استوارى خلقت است و علم تناسب الاعضاء - كه علم شيرين و لطيفى است - متكفل بيان اين جهت و بيان كنندهء دقايق و نكات بسيار عجيب است . بديهى است با همه اطلاعى كه بشر از تفصيلات تناسب اعضا و عنايتى كه در آن به كار رفته پيدا كرده است ولى هنوز هم مجهولات بسيار و بسيار دارد . و مهمتر از اين ، مسألهء ارتباط اين اعضا با روح ، روان و حقيقت انسانيت است . و حاصل اين است كه : هرچه را انسان لازم داشته يا لازم بوده كه به انسان عطا شود ، عطا شده است . چنان كه ساير مخلوقات از حيوان و نبات و غيرهما همه در وجود خود كامل و تمام هستند و در آنها و در كل عالم ، تناسب اعضا و تناسب اجزا مشهود است . چنان كه در قرآن مجيد از قول حضرت موسى - عليه السلام - نقل فرموده است كه در پاسخ به سؤال فرعون از او كه گفت : « فَمَنْ رَبُّكُما يا مُوسى » « پروردگار شما كيست ؟ »