پروحشت ، با كسب اجازه و اذن شخص امام - عليه السلام - خود را خلاص نمايند و بهانه‌هاى بسيار بگويند و عذرهاى فراوان بسازند خصوصاً كه با اذن آن حضرت باشد . اما آن مردان خدا و اولياءاللَّه با اين كه امام - عليه السلام - به آنها اذن داد و بيعت خود را از آنها برداشت ، آن مواضع پرخوف و خطر را كه شهادت در آن قطعى و مسلم بود - آن هم پس از آن ابتلاآت شديد - برگزيدند . مسلم بن عوسجة در ضمن پاسخى كه به امام - عليه السلام - و زبان حال همهء آن مردان خدا بود ، گفت : « . . . واللَّه لوعلمت انى اقتل قم احيى ثم اقتل ثم احرق ثم اذرى يفعل ذلك بى سبعين مرة مافارقتك حتى القى حمامى دونك و كيف لاافعل ذلك و انما هى قتله واحدة ثم هى الكرامة العظمى التى لاانقضاء لها ابداً » « 1 » . « به خدا سوگند اگر بدانم كه كشته مىشوم و پس از آن زنده مىگردم ، و سپس كشته مىشوم ، پس سوزانيده مىشوم و خاكسترم پراكنده و باد داده مىشود و هفتاد مرتبه با من اين‌گونه معامله مىشود ، از تو جدا نمىشوم تا در راه تو جان ببازم و به سعادت نايل شوم . و چرا جان در راه تو ندهم و حال آنكه تنها يك كشته شدن است و پس از آن كرامت بزرگترى است كه هرگز براى آن پايانى نيست » .

--> ( 1 ) - نفس المهموم ، ص 228 ( منشورات مكتبة بصيرتى - قم ) .